Ik ben een achttal jaren geleden bij CVOHZ  terecht gekomen. Ik was toen op zoek naar een avondschool waar ze Frans gaven. Ik vond er genoeg, maar de meeste scholen geven twee avonden per week les en dat was net te veel voor mij  om te combineren met mijn dagelijks leven

Zo kwam ik bij CVOHZ terecht: 1 avond per week les, dat was ideaal . Ik schreef me in en volgde 5 jaar Franse les . In de infoblaadjes  die we kregen zag ik dat er ook snit-en-naad lessen gegeven werden, maar Frans bleef mijn  voorkeur  krijgen. Tot na het 5de jaar er in het blaadje verscheen  NIEUW : RETOUCHES .

Dat was het wat ik wel wou bijleren, ik was al vaak dingen aan het herstellen van mij en mijn kinderen maar steeds op eigen wijze. Als andere mensen mij wat vroegen te herstellen durfde ik toch niet goed ja zeggen want wie weet deed ik het niet op de juiste manier . Dus de keuze was gemaakt.

Eens de lessen begonnen wist ik dat het tof ging zijn , enonze lerares Carine maakte het alleen maar toffer. In het eerste jaar moesten we toch nog zelf wat in elkaar steken, maar dan begonnen de retouches. Zelf mee te brengen , dus begon ik rond te horen en mee te nemen van andere. Algauw werd het me duidelijk dat er vraag was bij de mensen voor een retoucheuse in de buurt.

En zo kwam ik er bij van te gaan voor een zelfstandig statuut . Nog wat bijstuderen voor bedrijfsbeheer, examen afleggen , boekhouder zoeken en ik was vertrokken. Naaimachine had ik ondertussen al en dat is eigenlijk voldoende om te starten. Ondertussen is het materiaal wel al wat uitgebreider geworden. Maar dat krijg je dus met een hobby die uitloopt . Het blijft plezant om naar de lessen te komen en Carine zorgt er voor dat ik ondertussen al grote uitdagingen durf aan nemen. Ja, een retouche is eigenlijk steeds een kleine uitdaging. Het kledingstuk zo te krijgen zoals dat de klant het wil. Als ik weer wat terug in elkaar heb, zeg ik steeds: ”Goed gedaan, meiske!” , en als de klant bij afhaling dat dan ook nog zegt is alles compleet.